VERSLAGEN

2 Mei stond met rood in de agenda. De eerste cyclo van het jaar, een zeer pittig rondje door zuid limburg en een groot peleton vol met kleppers. De Shimano Fietschallenge is geen cyclo meer, het is een koers!

De nacht was niet lang, ontbijt op bed prima en de nummers ophalen en warm rijden ging erg soepel. We stonden lekker vooraan omringd door een grote hoeveelheid Velteccers, Gaulisten en ander snel cyclogrut.
In het startvak verbazen we ons dat er nog iemand op de Tacx zichzelf zit warm te rijden. Veltec parkeert hun fietsen voorin het vak en hebben duidelijk privileges. Kort voor de start word vertelt dat een deel van de rit geneutraliseerd word. Dit op last van de politie. Ik baal er van maar ben ook wel blij. De eerste beklimming hoef ik me nu tenminste niet op te blazen. Het tempo lag idd niet hoog.

De start ging gemoedelijk en ik ging meteen op de tweede rij zitten. Het zou nog wel een tijd compleet blijven maar toch maar voorin want het zou maar fout gaan in zo'n groep.
Tijdens de eerste ronde lekker bijgekletst met veel bekende. In Vijlen schakel ik een beetje te lomp en trek mn ketting op onverklaarbare wijze uit de achterderailleur (Hoe kan dat). Ik wurm me ala Leif Hoste uit de groep wat behoorlijk lang duurt want het hele peleton raast me voorbij.Terwijl een opa mn fiets vast houd trek ik de boel weer in orde. In de verte zie ik het peleton voort trekken. Ik word op gang geduwd zoals ze dat op tv ook doen. Dat word even diep gaan. Al snel haal ik groepje na groepje in. Deze mannen worden in de neutralisatie al gelost en mogen nog 5 rondes op eigen gelegenheid rond tollen. Ik rijd achterop Marcel en die offerd zichzelf als snel op om mij terug te brengen naar de staart van de groep. Daar bedank ik Marcel en rijd ik door. Een aantal andere CTWT'ers stuif ik voorbij om snel weer terug voor in het peleton te gaan zitten.

De twee volgende rondes gebeurt er weinig, een strak tempo, een steeds kleiner wordende groep. Beetje regen, af en toe een valpartij en op tijd eten. Toch merkwaardig dat mensen na 3 rondes vallen door op een paal te rijden die er al heel de dag staat. de eerste bidon had ik inmiddels ook aangepakt. Erwin had zichzelf opgeofferd om ons als team te bevoorraden en dat was heerlijk. Het cyclo rijden word steeds professioneler en langs de route hadden verschillende ploegen(Gaul!, Veltec) en verschillende eenlingen hun familie geparkeerd met reservemateriaal en bidons. De Groep werd goed begeleid door motoren en auto's. De politie beveiligde de boel en het enigste wat ik hoefde te doen was zorgen dat mn cadans niet te laag was en dat ik op tijd eten en drinken binnen kreeg.

Dan na drie rondes is het zo ver. De auto trekt op, de boel mag los en direct volgen er demarages. Van mij hoeft het niet zo want 25km/h is voor mij een prima snelheid om de Chemmenigerweg op te rijden. Anthony S vind van niet en kiest het hazenpad. Binnen no time pakt hij een grote voorsprong. Het peleton laat hem zwemmen. Veltec controleerd en achter staat de deur nog steeds wagenwijd open. Daar moet ik weg blijven. Een hele ronde kan ik nog mee komen. Langzaam zak ik wat naar achter en in de afdaling naar Vaals laat ik me weg drukken. Ik kom achter Thijs Al te zitten en die rijd me weer even naar voren. Op de Vaalserberg heb ik het echter weer moeilijk en in de afdaling moet ik alle zeilen bij zetten. Geen probleem want die afdaling licht mij wel. Ik ken hem op mn duimpje en rijdt in een ruk het gat dicht. Weer de klim terug richting Nederland. Een hoop bekende namen zijn inmiddels al gelost en ik zit er nog steeds bij. Leon van de Ster, Bas van Kan, Immanuel van Tintelen en nog wat kleppers heb ik achter me gelaten.

Wolfshaag over en dan het steile stukje Camerig. Krak, krak, auw auw! nee, Vooraan demareren de Velteccers en schiet de polar naar ongekende waardes. Ik blokker en moet lossen. Nou, eigenlijk blokkeer ik niet, blijf tempo rijden en word gewoon uit het wiel gereden. 15 meter, 40 meter. Meer is het niet en samen met nog een jonge gozer rijdt ik op het vlakke door het Vijlenerbos met flinke snelheid. De wagens van Shimano draaien om ons heen, links voorbij. Rechts voorbij. Ik daal af, rechts omhoog. Vijlenerbosroute. Dat licht me wel die haarspeldbochten. We rijden nog flink tempo en tot Vijlen rijden we tussen auto's en motoren van de organisatie. Proberen terug te keren tussen de neutrale wagens. Het voelde net echt maar het mocht niet baten. Bas van Kan heeft een tweede set benen gemonteerd en komt langs zij zetten. Weer de Vaalserberg, boven is het een triest troosteloze gebeuren. Waar de dranghekken staan en de speaker mn naam om roept staan enkel twee mensen van de organisatie. Ik daal weer af en rijd alleen verder, Camerig, Vijlen en daar pik ik weer iemand op. Manuel komt van achteren aan zetten Ik denk "daar pik ik wel bij aan" maar hij rijd zo hard voorbij dat ik alleen maar kan kijken. Holset, en nog een keer die Vaalserberg. 7x die tweeduizend meter klimmen. Ik krijg kramp in mn linker bovenbeen en dat trekt door tot heup. Ik drink veel, sta even en zo word ik door mn medestrijder gelost. Ik kies er voor om eigen tempo te rijden. Al veel vaker heb ik zo mensen weer terug gepakt. En ook nu weer, Laatste bocht naar rechts, grote blad. Op trekken, kramp. Meneer zit stuk en ik kies de andere weghelft. Rijdt hem voorbij en hij moet passen. Toch weer een plaatsje gewonnen. De laatste knik, sprintje en piep! Binnen. 4uur en 30 minuten en door en door nat!

Eigenlijk wel heel tevreden. Ik ben nog niet sterk genoeg om de finale mee te rijden maar ik ben er van overtuigd dat ik nog genoeg progressie kan boeken. Een 33ste plaats zegt de uitslag. Slechts 103 man reden uit! Dat betekend dat meer dan de helft is uitgevallen Door de harde regen en het zware selectieve parcours is dat wel te verklaren. In de top 20 staan enorm veel echt snelle mannen. Pure Granfondo renners en enkele profs. Ik zit met een 33ste plek 13 minuten achter de winnaar.
 

Bekijk de uitslag hier.