VERSLAGEN

Zumpelveld.
Een simpel vakantieparkje met prima huisjes word ons thuis de komende dagen, een wisselend gezelschap en goede catering. Ik kom na wat boodschappen als eerste aan en zoek een leuk kamertje uit. Ruim de rommel uit de auto en zak weg achter de tv. Na een avond met voornamelijk paprikachips staat Donderdagochtend de eerste rit op het programma.

Koud

Zes graden, de maximale temperatuur die de cs400 na vandaag zou laten zien. Tijdens de route word zelfs een thermometer met twee graden waargenomen. 
En dus dik aangekleed vertrokken voor ongeveer 160 kilometer klimpret met een groep ctwt’ers en ex-velteccer Richard van Rijswijk. Richard is na een flinke blessure weer langzaam aan het opbouwen maar zelfs nu werden we zonder problemen gewoon gelost. 



Het concept van de StevenRooksClassic is flink veranderd. Het woord cyclo mag inmiddels niet meer gebruikt worden. Een toertocht met tijdsmeting zoals de AmstelGoldRace en met twee keer een tijdsregistratie berg op. Omdat ik me nog niet helemaal fit voelde en nog steeds continue snot aan het lossen was heb ik me berg op totaal niet druk gemaakt. Af en toe lekker doortrekken maar me zeker niet gek laten maken, ook niet tijdens de metingen.

Bij de laatste bevoorrading werd er weer gesplitst en daar nam ik door wat onduidelijke bepeiling de verkeerde afslag. Zo kwam ik met Martijn op de 110 afstand. met z’n tweeën reden we lekker door. Martijn was vandaag duidelijk de sterkste en ik moest hem zelfs laten gaan. ik wilde me niet te veel opblazen omdat er nog kwam dit weekend. Voor het eerst mocht ik mezelf over de Halmbay heen slepen en vervolgens langs de Maas terug richting het MECC. kort even nagepraat en een Red-Bull slushpuppy naar binnen gewerkt. De kachel aan in de auto want het was koud vandaag!

Zwaartekracht. Waalse Pijl
Het parcours van de Waalse Pijl is heel simpel, ga je berg af dan eindigt de weg met het begin van een klim en ben je aan het klimmen dan volgt snel een afdaling. Vlakke wegen worden gemeden en bij het begrip altimeters begint de organisatie in Spa te glunderen. 

Al na 17 kilometer mogen we - weer in volledig lang en met koude handen en voeten - onszelf weer de Redoute op sleuren. Sust was vandaag de bedoeling wat inhoud berg op sprint Rob omhoog en boven rust hij uit en wacht ‘ie op de rest. Buiten de grote groep CTWT’ers waren ook Granfondo team Veltec en de geel/zwarte brigade van Gaul present.

Richting de Roche-à-Frêne ging het echt vanzelf en ook op die pukkel ging het aardig makkelijk. Ik reed een deel van het veltecteam weer voorbij. Die waren duidelijk rustig aan het toeren. Wij ook. Chocolade bij de stop. Met een nog grotere groep het middendeel van de route genomen. Niet veel bekende klimmen zitten hier in wel continue op en af. De benen die ik gisteren op het eind van de rit verloren was had ik weer terug onder geschroefd en berg op ging het niet onaardig. Mezelf een beetje ingehouden, er kwam nog veel leuks.



De lekkerste klim is de Côte de Haute-Bodeux Hij is lang (Een kilometer of vijf) hij loopt lekker en als je in het wiel rijdt van een snelle talentvolle Belg ben je zo boven. Althans, de Belg zwaait dat ik over moet nemen. Doe eens lekker, ik zit in je wiel. Oké dan, ik neem over, trek door tot over de 25 en houd dat vast. Een vrachtwagen snelt voorbij en de Belg demarreert er achter aan. Ik klamp aan en het tempo gaat rustig weer naar normale waardes. We rijden met behoorlijk tempo tot aan het restaurant en wachten op de rest.

Stockeu. Men nemen een weiland + tractor, ploegen een streep aarde om van boven tot onder en kwakken er vervolgens een laag asfalt op. Een lelijke lange steile weg die maar niet op houdt. Na vorig jaar kende ik hem en daarom begon ik er vandaag lekker rustig aan. twee Belgen reden wat harder maar dat kwam wel goed. Martijn - die vandaag weer steeds bij me in de buurt reedt - schakelde mis en niet veel later passeerde ik ook de twee Belgen weer. Bovenaan wachten en een koekje happen. De afdaling van de Stockeu is het begin van “de Wanne” De zoon van de boer die aan de beklimming woont maait het gras en ik hark omhoog. Rijd continue alles en iedereen voorbij tot vlak voor boven. Een gozer met “team Herbalife” op z’n rug peddelt met speels gemak twee keer zo hard omhoog als ik! Pff, Na weer een hergroepering rijden we richting de Thier de Co. Boven heeft ChocoladeJaques weer nieuwe brokken pure chocolade klaar liggen. Alleen dat is al een motivatie om naar boven te kruipen. Het begin gaat makkelijk, niet veel later “pats” de 28 er op en niet veel harder dan 10-12 rijd ik over het stuk van 24%. Boven wacht inderdaad de chocolade.

Alleen de Le Haute Levée en de Rossier nog over en dan zijn we weer thuis. Op de Le Haute Levée stroomt de energie mn lijf uit en word ik kort voor de “top” ingehaald en achtergelaten door een deel vn m’n groepje. In de afdaling rol ik weer naar ze toe en in het wiel van Martin rijdt ik rustig mee naar boven. heel veel harder gaat ook niet meer maar ach, we zijn er bijna. Toch jammer dat voor de tweede keer deze week ik rond de 150 kilometer een serieuze dip krijg. Nu nog suiker poefen heeft geen zin. Gewoon lekker uitpedellen. Ik stort me naar beneden, de afdaling naar Spa is zo lekker.
Eenmaal aangekomen ruik ik maar een ding en dat is de barbecue met heerlijke broodjes worst. Snel binnen op eten want ik heb het net als Donderdag en gisteren tijdens het “herstel-fietsen” ijskoud.

Recuperatievermogen op de test. Grenslandklassieker
Gisteren 170 vandaag nog dik een uur erbij. De zon scheen flauw. De inschrijving was redelijk geregeld en met een leuk rugnummer op zak was het tijd om wakker te worden op de fiets. De eerste twee uur is eigenlijk licht berg-op warm rijden richting Eupen. Ik doe af en toe wat kopwerk maar hang toch voornamelijk samen met Martijn in de wielen.

Na een rustige pauze met uitzicht op het stuwmeer gaat het gas open bij Peter. Hij rijd het straf tempo en op het moment dat ik er bij zit moet ik alweer lossen. Het zal niet voor vandaag zijn. De WP heeft zn tol geëist. Ik laat me dan nog maar wat langer mee voeren. Berg op ga ik wat meer naar voren rijden want Paul en Robert zullen vroeg of laat toch wel hard gaan rijden. 



Na de pauze op het verste punt en de lange klim (Klasfeld) in Duitsland brak onze groep in een afdaling. Ik wacht op de rustigere groep en rijd daar lekker mee door. Ik merk dat ik rond de 160km een zelfde dip ga krijgen als de afgelopen twee dagen. Ik slurp gel en knaag Kanjers en kom er een paar kilometer voor de laatste stop weer boven op. Ik ram lekker door met Ronald en Ilona. Fijn om te merken dat ik met de juiste voeding weer wakker te krijgen ben, teleurstellend dat mn duurvermogen nog niet opgewassen is tegen +200 ritten. Een punt van aandacht richting 12 Juni.

Bij de pauze knaag ik nog wat. Reserves innemen want Ronald haalt het in z’n hoofd om weer met de voorste mee te gaan. Ach, dan ik ook maar. Ik moet dat toch wel kunnen volgen? Het merendeel deed daar namelijk de trilogie.
Tot over de Wolfshaag (Zo’n 10km lang) werd er niet op of om gekeken door voorman Paul en waterdrager 2.0 Robert en werd er een strak tempo aangehouden.

In Simpelveld werd ons nog een heerlijke vlaai toegestopt en vannaf daar was het nog maar zo’n 35km ongeveer. Mwa, een uurtje werd er gezegd. Dat klopte wel. 
Langzaam werd Paul en ook Robert moe van al het werk en op de lichtglooiende bergen konden Martijn en later ook Hugo en ik nog lekker doortrekken. Vooral op de licht bergop lopende stukken kon ik - cancellarastyle - het tempo er behoorlijk in houden. Nog even door richting Geleen en de benen konden in ruststand.
De Aftermath was weer prima, de friet heerlijk:).

Zo’n trainingsweekend levert op:

21 uur 50 min (1315min)
610     Kilometer
7650     Hoogtemeters